ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΧΑΡΙΣΤΟΙ ΚΑΙ ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ…

Δεν έχω αποφασίσει αν αυτό που με ενοχλεί περισσότερο στους ανθρώπους είναι η αχαριστία ή η υποκρισία. Και τα δύο τα συναντάω συχνά για κακή μου τύχη…ή για καλή μου, μιας και η απογοήτευση που σου δίνεται από τους δικούς σου ανθρώπους είναι η καλύτερη δασκάλα!

Βλέπεις, υπάρχουν άνθρωποι που σε πείθουν ότι δεν είναι σαν όλους τους άλλους, σε κάνουν να δεις κάτι το διαφορετικό στα μάτια τους και στην ψυχή τους, σε κάνουν να προσπαθήσεις ξανά για τις ανθρώπινες σχέσεις και να δώσεις ευκαιρίες που είχες υποσχεθεί να μη δώσεις ξανά. Δίνεις κομμάτια σου, δίνεις το χρόνο σου και την ενέργεια σου και εκείνοι τη ρουφάνε δίχως αύριο και σου επιστρέφουν ψίχουλα. Δεν πειράζει, λες, θα είναι από εκείνους που δίνουν λίγα γιατί φοβούνται! Αλλά με τον καιρό βλέπεις πως δεν είναι αυτός ο λόγος.

Και ξαφνικά σταματούν να επιστρέφουν συμπεριφορές έστω και στο ελάχιστο. Συνεχίζουν όμως να ζητούν από εσένα να τους δώσεις, όσο περνάει ο καιρός γίνονται πιο απαιτητικοί και ρουφάνε και την τελευταία ρανίδα της ενέργειάς σου! Και φεύγουν! Ή ακόμη κι αν δε φύγουν συχνά σου παραπονιούνται για τα πάντα και σου καταδεικνύουν λάθη σου τα οποία ποτέ δεν έκανες, όμως θα τους βόλευε να τα είχες κάνει, και γι’ αυτό ερμηνεύουν την πραγματικότητα όπως τους βολεύει ώστε να πετύχουν το σκοπό τους! Αυτοί είναι οι αχάριστοι, εκείνοι που ούτε στο τέλος δε θα πουν έστω ένα ευχαριστώ και θα φύγουν μακρυά.

Από την άλλη, είναι οι υποκριτές. Δε διαφέρουν και πολύ, με την έννοια ότι κι εκείνοι παίρνουν από εσένα αυτά που θέλουν. Η ειδοποιός διαφορά με τους αχάριστους είναι πως οι υποκριτές δε δίνουν ποτέ! Υποκρίνονται! Παριστάνουν πως δίνουν και πως ανοίγονται αλλά όλα αυτά είναι ένα καλοστημένο θέατρο. Δίνουν μονάχα ψευτιά και ανύπαρκτα συναισθήματα. Είναι μαζί σου σε όλα -όπως τους αρέσει να υποστηρίζουν- αλλά το κάνουν καθαρά από συμφέρον. Για να μπορέσουν να σου πουν «εγώ σου στάθηκα» , έστω κι αν σου στάθηκαν με λάθος τρόπο ή ανεπαρκή.

Είναι εκείνοι που κάνουν ότι κάνουν όχι από αγνή πρόθεση, αλλά για τα παράσημα. Για να μπορούν να ζητήσουν από εσένα μετέπειτα με τη δικαιολογία «ναι, αλλά εγώ τότε για εσένα…». Εσύ παρόλα αυτά είσαι δίπλα τους, ασχέτως από όλα αυτά, γιατί τους αγαπάς και βλέπεις μέσα τους το καλό που κρύβουν. Πίστεψε με, όμως, οι άνθρωποι αυτοί δεν κρύβουν το καλό μέσα τους. Ούτε οι αχάριστοι, πόσο μάλλον οι υποκριτές.

Η ξετσιπωσιά τους είναι τέτοια που έχει αποτινάξει οτιδήποτε καλό και όμορφο από την ψυχή τους. Γιατί να θυμάσαι, οι άνθρωποι που παίζουν με τους άλλους ανθρώπους δεν αξίζουν καμίας επιείκειας και αγάπης. Αξίζουν τη μοναξιά στην οποία αυτοεξορίζονται με τις συμπεριφορές τους που νομίζουν πως θα τους πάνε μπροστά, ενώ εκείνες τους σέρνουν στον πιο μαύρο βούρκο.

 

Πηγή : toperiodikomou