«Ή οι καιροί είναι ψεύτες ή στραβά αρμενίζουμε!» γράφει η Σοφία Φελέκη.

6/3/2020.

Πάντα είχα ένα πρόβλημα με την αλήθεια, την έβαζα χωρίς δεύτερη σκέψη στο τραπέζι…αλλόκοτα, αναπάντεχα ίσως και βιαστικά…αλλά ποτέ χειριστικά και μεροληπτικά. Σε καλό πάντως δε βγήκε.
Αγωνίστηκα να μάθω την κατάλληλη ώρα, όπως και το να μην παθιάζομαι με τα εκάστοτε ζητήματα που απασχολούσαν την φουριόζα ψυχή μου. Δεν κατόρθωσα και πολλά…

…Και έτσι τα χρόνια περνούσαν …κι οι άνθρωποι γύρω μου μάθαιναν όλο και καλύτερα να κρύβονται …κι ονόμασαν τον έρωτα πόλεμο και την αγάπη πολυτέλεια. Κι όσο οι σχέσεις βάθαιναν, αυτοί ένιωθαν να πνίγονται απ΄ την αλήθεια που δεν μπορούσαν να καταπιούν, γιατί το λαιμό τους γαργαλούσε πάντα μια ανακρίβεια, μια φτηνή δικαιολογία, ένα γλυκόπικρο ψέμα.
Κι εγώ εκεί…με ορθάνοιχτα από την απορία μάτια, ωσάν μικρό παιδί που ζητούσε εξηγήσεις.
Μια αυταπάτη έβλεπα…κι ένα αίσθημα κίβδηλης ελευθερίας που περιόριζε την αποδοχή της πεπερασμένης φύσης και…η φτηνή προσπάθεια να κατακτήσει, να «μεγαλουργήσει», ν’ αρπάξει, να επικρατήσει…μου σκοτείνιαζε τους ουρανούς.
Μια περίοπτη θέση τελικά… εποφθαλμιούσε ο κάθε δυστυχισμένος, αδαής και ευυπόληπτος απατεώνας…προσδοκώντας πως θα τον βγάλει από το περιθώριο της ανομίας του.
Κι όσο η απόσταση μεγάλωνε, άλλο τόσο μεγάλωνε και η έπαρση, η φιλαυτία, ο εγωκεντρισμός. Είναι τα centimeter της ψυχής το όριο της ευτυχίας;
Σκέφτηκα… κι αποφάσισα να πάω στη θάλασσα μια βόλτα μακρινή , να πάρω αποστάσεις… να μετρήσω βήματα και σχήματα, να ψάξω τρόπο να υπάρχω…κι εκεί που άλαλα την κοίταζα …αίφνης κατάλαβα, πως όσες κι αν  είναι οι υπεκφυγές , το πεπρωμένο είναι να πέσεις στ’ ανοιχτά…και οι δειλοί που κρύβονται είναι ψεύτες και βάφουνε τους καιρούς …με μαύρο!

-Εε εσύ…πάρε τη βάρκα σου και βγες…τόλμα …μάθε ευθεία ν’ αρμενίζεις …ίσια πορεία, πρόσω ολοταχώς….
Είναι και ψυχωμένο κι άφοβο… και στο τέλος …να δεις, θα βγει και σε καλό!

 

Σοφία Φελέκη MSc Θεολόγος.

Επικοινωνία: https://www.facebook.com/sophiafeleki